Dla mnie to książka, która zdecydowanie zasługuje na wyróżnienie. I dlatego bez wahania umieszczam ją na swojej półce NIK – Najlepszych Interesujących Książek. To wyróżnienie nie jest przypadkowe. To efekt docenienia kreatywności autorki, jej umiejętności budowania historii, która nie tylko wciąga, ale też zmusza do refleksji. Styl, narracja oraz sposób prowadzenia fabuły naprawdę robią tutaj robotę.
Niektóre opowieści zaczynają się niewinnie – od uśmiechów, ładnych domów i zdjęć, które aż proszą się o serduszko w mediach społecznościowych. I właśnie wtedy warto mieć się na baczności. Bo im bardziej coś wygląda perfekcyjnie, tym większa szansa, że pod tą warstwą kryje się coś, czego nikt nie chce pokazać. Taka właśnie jest książka „Brudne tajemnice” autorstwa Dishy Bose – thriller, który nie tyle wciąga, co powoli, metodycznie oplata czytelnika siecią niedopowiedzeń, napięcia i emocji, od których trudno się uwolnić.
To moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i przyznam szczerze – zwaliło mnie z nóg. Na pierwszy rzut oka mamy tu wszystko, co znamy z codzienności – idealne osiedle, zadbane domy, matki spotykające się na kawę, dzieci chodzące do dobrych szkół. Ciara, Mishti i Lauren to kobiety, które łączy więcej, niż mogłoby się wydawać. A jednak każda z nich żyje w swojej własnej bańce, pełnej przemilczeń, niespełnionych oczekiwań i emocji, które zamiast wybrzmieć – są tłumione. I właśnie w tym tkwi siła tej historii.
Co ważne autorka nie próbuje nas zaszokować tanimi zwrotami akcji. Tu napięcie budowane jest inaczej – poprzez relacje, spojrzenia, niedopowiedzenia i to, co dzieje się między słowami. Disha Bose z chirurgiczną precyzją rozbiera na części pierwsze relacje międzyludzkie i pokazuje, jak łatwo można się pogubić w świecie pozorów.
Ciara – kobieta, która wydaje się mieć wszystko. Ale im dłużej ją obserwujemy, tym bardziej widzimy, że ten perfekcyjny obraz to tylko dobrze wyreżyserowana iluzja. Mishti – zagubiona, samotna, próbująca odnaleźć się w obcym świecie i jednocześnie łaknąca bliskości, której tak bardzo jej brakuje. Lauren – outsiderka, która mimo prób dopasowania się do reszty, ciągle czuje się nie na miejscu.
Każda z tych postaci jest inna, ale każda jest prawdziwa. I właśnie ta prawdziwość sprawia, że historia zaczyna działać na emocje czytelnika. Bo to nie jest opowieść o „kimś gdzieś”. To opowieść o ludziach, których moglibyśmy spotkać za ścianą. O relacjach, które znamy. O uczuciach, które są nam bliższe, niż chcielibyśmy przyznać. Moment, w którym Ciara zostaje zamordowana, nie jest tylko punktem zwrotnym fabularnie. To moment, w którym cały ten misternie zbudowany świat zaczyna się rozpadać. I wtedy zaczyna się prawdziwa gra.
Autorka nie prowadzi nas za rękę. Nie podaje odpowiedzi na tacy. Zamiast tego rzuca tropy, miesza fakty z emocjami, pozwala czytelnikowi samodzielnie składać tę historię w całość. I robi to w sposób, który naprawdę elektryzuje. Bo tutaj każdy coś ukrywa. Każdy ma swoje sekrety. Każdy może być winny.
Najbardziej doceniam w tej książce sposób, w jaki została skonstruowana. To nie jest thriller oparty wyłącznie na akcji. To thriller oparty na psychologii – na tym, co dzieje się w głowach bohaterów, na ich motywacjach, lękach, frustracjach. I właśnie dlatego działa tak mocno.
Styl autorki jest lekki, ale jednocześnie precyzyjny. Narracja płynie naturalnie, a kolejne rozdziały wciągają jak dobrze skonstruowany serial – kończysz jeden i od razu chcesz kolejny. I jeszcze jeden. I jeszcze jeden. To książka, którą czyta się szybko, ale która zostaje w głowie na długo. Nie tylko przez intrygę, ale przez to, co mówi o ludziach. O potrzebie akceptacji. O samotności, która może istnieć nawet wśród innych. O tym, jak bardzo chcemy być postrzegani w określony sposób – i jak daleko jesteśmy w stanie się posunąć, żeby utrzymać ten obraz.
Nie da się też nie zauważyć, jak trafnie autorka uchwyciła temat mediów społecznościowych i życia „na pokaz”. To, co widzimy na zewnątrz, często nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. A im bardziej ktoś próbuje udowodnić, że jego życie jest idealne – tym większe prawdopodobieństwo, że coś się pod tym kryje.
To, co szczególnie mnie ujęło, to sposób, w jaki autorka buduje napięcie między bohaterkami. To nie są proste relacje. Tu nie ma jednoznacznych przyjaźni ani oczywistych wrogów. Wszystko jest gdzieś pomiędzy – w szarej strefie emocji, gdzie łatwo o błędne decyzje i nieporozumienia. I właśnie to sprawia, że historia jest tak angażująca.
Nie sposób też nie docenić odwagi autorki w pokazywaniu niewygodnych tematów. Bo „Brudne tajemnice” to nie tylko thriller. To także opowieść o presji społecznej, o roli kobiet w społeczeństwie, o oczekiwaniach, które często są nierealne. I o tym, jak bardzo mogą one zniszczyć człowieka od środka.
Dla mnie to książka, która zdecydowanie zasługuje na wyróżnienie. I dlatego bez wahania umieszczam ją na swojej półce NIK – Najlepszych Interesujących Książek. To wyróżnienie nie jest przypadkowe. To efekt docenienia kreatywności autorki, jej umiejętności budowania historii, która nie tylko wciąga, ale też zmusza do refleksji. Styl, narracja oraz sposób prowadzenia fabuły naprawdę robią tutaj robotę.
„Brudne tajemnice” to thriller, który nie krzyczy, ale szepcze. Nie goni, ale wciąga. Nie epatuje, ale uderza w emocje tam, gdzie boli najbardziej. I właśnie dlatego działa tak dobrze. Jeśli szukasz książki, która poza intrygą daje coś więcej – refleksję, emocje i poczucie, że to wszystko mogłoby wydarzyć się naprawdę – to zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Tylko uważaj. Bo po tej lekturze możesz zacząć patrzeć na „idealne życie” innych ludzi… trochę inaczej.
Książka pt. "Brudne tajemnice" ukazała się nakładem Wydawnictwa Zysk i S-ka
