Czyt-NIK: W książce „Boże Narodzenie w Clover” wystawiasz bohaterkę na bardzo trudne próby, odbierając jej niemal wszystko już na samym początku. Co było dla Ciebie największym wyzwaniem przy budowaniu postaci Lucy, która musi odnaleźć w sobie siłę do odbudowania życia na nowo?
Renata Wasilewska: Jej emocjonalność i wewnętrzna sprzeczność. Chciałam, aby Lucy nie była postacią idealną, która wie jak się zachować w każdej sytuacji, co powiedzieć, czego nie robić. Jej wewnętrzna niespójność, zmienność miały pokazać przede wszystkim to, jak my ludzie zmieniamy decyzje, podejmujemy ryzyko lub nie, zależnie od okoliczności. Jaki wpływ mają na nas inni ludzie i jak często sami gubimy się w swoich własnych drogowskazach.
Czyt-NIK: Choć „Boże Narodzenie w Clover” ma zimowo-świąteczne tło, historia mocno ucieka od słodkich schematów, oferując mnóstwo dynamicznych zwrotów akcji i plot twistów. Jak udaje Ci się tak zachować balans między ciepłą, świąteczną atmosferą a życiowym realizmem i napięciem?
Renata Wasilewska: Nie mam pojęcia... Zadajesz coraz trudniejsze pytania. Może to wynika z moich osobistych cech charakteru. Od zawsze obserwuję ludzi, ich zachowania, słucham co mówią i domyślam się czego nie chcą powiedzieć. Lubię analizować różne sytuacje, które spotkały mnie, moich przyjaciół lub zasłyszane od kogoś. Staram się też dociekać przyczyn jakiegoś zdarzenia i sprawdzać jakie niesie ze sobą konsekwencje. Jednocześnie cenię sobie towarzystwo ludzi inteligentnych i dowcipnych takich, którzy mają do siebie pewien dystans. Z takimi osobami lubię spędzać czas. To wszystko, bardziej lub mniej świadomie, przenoszę zapewne na karty moich opowieści.
Czyt-NIK: Czy pisząc „Boże Narodzenie w Clover”, od początku wiedziałaś, jak potoczą się losy mieszkańców miasteczka i kto dostanie swój happy end, czy może bohaterowie sami przejmowali inicjatywę w trakcie pisania?
Renata Wasilewska: W tym wypadku, jak przystało na świąteczną historię, happy end był założeniem głównym. Ale po drodze bohaterowie, jak zwykle dorzucali swoje trzy grosze i podkopywali moją misternie ułożoną fabułę niespodziewanymi zwrotami akcji, które później należało jakoś uporządkować i logicznie połączyć w całość.
