Czyt-NIK: „Inkluzja” opiera się na bardzo intrygującej grze pozorów – Alicja Rudeska wydaje się bezbronną kobietą szukającą pomocy, a ratownik medyczny człowiekiem, który tę pomoc oferuje. Co było dla Pana najważniejsze podczas budowania tych postaci i ich wzajemnej relacji?
Rafał Glina: Jak zwykle podczas tworzenia postaci, starałem się, aby były one jak najbardziej wiarygodne. Pewne decyzje czy zachowanie Alicji może się wcale takie nie wydawać, jednak po zapoznaniu się z tematem przemocy domowej, w szczególności dotyczącej kobiet oraz przeczytaniu kilku opisów „zakończenia” takich związków przez mężów uznałem, że Alicja będzie właśnie taka. Co do Marka, to myślę, że jego postać też wypadła całkiem dobrze. Ich relacja od początku miała być skomplikowana w tym sensie, że każde z nich miało zupełnie inne zdanie i oczekiwania względem drugiego, i zmieniało się to w miarę ich bliższego poznawania.
Czyt-NIK: W „Inkluzji” bardzo ważną rolę odgrywa opuszczony dom na obrzeżach szczecińskiego osiedla. Skąd pomysł, aby właśnie takie miejsce stało się jednym z elementów Pana historii i jakie znaczenie miało ono dla budowania atmosfery oraz napięcia?
Rafał Glina: Inkluzja nie jest kryminałem typu domestic noir, chociaż tak może wynikać z opisu. Dlatego to co dzieje się w czterech ścianach domu Alicji jest tylko pretekstem do rozpoczęcia historii, która rozegrała się zupełnie gdzie indziej, a mianowicie w owym domu na obrzeżach jednego ze szczecińskich osiedli. Już samo „użycie” opuszczonego domu stojącego gdzieś na uboczu, wywołuje skojarzenia z grozą, horrorem i czymś tajemniczym. Jeśli dodamy do tego niewyjaśnione zdarzenia, no to mamy ciekawy watek kryminalny i o to mi właśnie chodziło.
Czyt-NIK: „Inkluzja” pokazuje, jak łatwo można pomylić prawdę z pozorami i jak trudno czasem ocenić prawdziwe intencje drugiego człowieka. Czy podczas pisania „Inkluzji” miał Pan od początku jasno zaplanowaną całą fabularną układankę, czy niektóre rozwiązania pojawiały się dopiero w trakcie pisania?
Rafał Glina: Jak zwykle, czyli przed rozpoczęciem pisania, musiałem sobie większość rzeczy poukładać w głowie i dopiero potem przelać to na papier, a właściwie na ekran. Oczywiście już w trakcie pisania pojawiały się nowe wątki i rozwiązania, ale główna linia fabularna praktycznie pozostała bez zmian, a samą powieść pisało mi się dosyć szybko i bez dłuższych przestojów na tak zwaną wenę twórczą.
