Styl Martina zasługuje na osobne brawa. Jego narracja jest gęsta, bogata w szczegóły, a jednocześnie niesamowicie plastyczna. Potrafi jednym akapitem zarysować panoramę całego królestwa, by w kolejnym skupić się na jednym geście, jednym spojrzeniu, które zmienia bieg historii. Czuć w tym warsztat pisarski najwyższej próby. To autor, który wie, jak operować słowem, by czytelnik nie tylko widział scenę, ale niemal czuł zapach dymu i słyszał trzepot smoczych skrzydeł.
Nie każda lektura jest tylko kolejną historią do odhaczenia na półce. Czasem trafia w nasze ręce książka, która już samym ciężarem nazwiska autora i rozmiarem świata, jaki za nią stoi, budzi respekt. Taka, wobec której czytelnik prostuje plecy, zanim przewróci pierwszą stronę. „Ogień i krew. Część 1” George’a R.R. Martina to właśnie ten kaliber – nie zwykły powrót do Westeros, ale zanurzenie się w jego najgłębsze, najbardziej rozpalone korzenie. Tu nie wchodzi się po cichu. Tu przekracza się próg sali tronowej, w której historia wciąż paruje od smoczego oddechu, a echa dawnych bitew odbijają się od kamiennych murów. Każdy rozdział brzmi jak uderzenie miecza o tarczę, jak trzepot potężnych skrzydeł nad Królewską Przystanią.
George R.R. Martin nie zaprasza nas na sentymentalną wycieczkę po znanym świecie – on każe nam stanąć u źródeł legendy, tam, gdzie Żelazny Tron był jeszcze symbolem świeżo zdobytej władzy, a nie politycznego wyrachowania. I powiem to wprost: to fantastyczna czytelnicza uczta. Taka, która syci rozmachem, detalem i kreatywnością wizji, a jednocześnie nie gubi emocji. „Ogień i krew. Część 1” zdobywa uznanie nawet najbardziej wymagających miłośników gatunku, bo nie jest jedynie dodatkiem do „Gry o tron”.
To monumentalna opowieść o narodzinach potęgi, o ambicji większej niż kontynent i o cenie, jaką płaci się za marzenie o nieśmiertelności zapisanej w kronikach. Autor nie idzie tu na łatwiznę. Nie daje nam klasycznej, linearnej fabuły znanej z „Pieśni Lodu i Ognia”. Zamiast tego dostajemy kronikę – historię, która pulsuje życiem, intrygą i napięciem. Bez watpienia Martin to mistrz kunsztu wyrazu, który już od pierwszych stron pokazuje, że potrafi zahipnotyzować czytelnika nie tylko dialogiem i akcją, ale też samą opowieścią o przeszłości. Cofamy się 300 lat przed wydarzenia z „Gry o tron”. Westeros nie zna jeszcze Starków w tej formie, jaką pokochali czytelnicy, ale zna coś znacznie potężniejszego – smoki. Targaryenowie, ostatni smoczy lordowie po Zagładzie Valyrii, szykują się do podboju kontynentu. Aegon Zdobywca, Żelazny Tron, ogień i krew – to nie są tylko hasła. To fundament mitu, który Martin buduje z rozmachem godnym najlepszych twórców fantasy.
Kreatywność autora w konstruowaniu tej historii naprawdę imponuje. Każdy władca z dynastii Targaryenów to osobny rozdział pełen ambicji, okrucieństwa, namiętności i politycznych gierek. Martin z chirurgiczną precyzją pokazuje, jak cienka jest granica między genialnym władcą a tyranem. I robi to tak, że czytelnik chłonie te losy z zapartym tchem. To, co szczególnie cenię w twórczości mistrza, to sposób budowania napięcia. Choć wiemy, że to historia, że pewne rzeczy już się wydarzyły, Martin potrafi sprawić, że przewracamy kolejne strony z niepokojem. Taniec Smoków – wojna domowa, która omal nie zniszczyła dynastii – czyta się jak rasowy thriller polityczny. Intrygi, zdrady, sojusze zawierane i łamane szybciej niż przysięgi przy Żelaznym Tronie. A nad tym wszystkim unoszą się smoki – majestatyczne, przerażające, nieprzewidywalne.
Styl Martina zasługuje na osobne brawa. Jego narracja jest gęsta, bogata w szczegóły, a jednocześnie niesamowicie plastyczna. Potrafi jednym akapitem zarysować panoramę całego królestwa, by w kolejnym skupić się na jednym geście, jednym spojrzeniu, które zmienia bieg historii. Czuć w tym warsztat pisarski najwyższej próby. To autor, który wie, jak operować słowem, by czytelnik nie tylko widział scenę, ale niemal czuł zapach dymu i słyszał trzepot smoczych skrzydeł.
Ogromnym atutem książki jest też jej rozmach. To szczegółowa kronika, pełna dat, imion, bitew i politycznych decyzji, a mimo to ani przez chwilę nie miałem poczucia przesytu. Wręcz przeciwnie – im dalej w tę historię, tym większy apetyt. Martin udowadnia, że świat Westeros to nie tylko tło dla pojedynczej sagi, ale żywy organizm z własną, fascynującą przeszłością. „Ogień i krew. Cześć 1” zdobywa należne honory, poprzez umieszczenie jej na zaszczytnej półce NIK – Najlepszych Interesujących Książek. To nie jest wyróżnienie na wyrost. To efekt czystej satysfakcji z lektury, która daje zarówno emocje, jak i podziw dla kunsztu autora. Martin po raz kolejny udowodnił, że jego twórczość zasługuje na najwyższe czytelnicze noty. Co też czynię – bez wahania. Bo choć to historia sprzed „Gry o tron”, wcale nie jest jedynie dodatkiem czy ciekawostką dla fanów.
To pełnoprawna, monumentalna opowieść o władzy, ambicji i cenie, jaką płaci się za marzenie o dominacji. To książka, która przypomina, że w świecie Martina nikt nie jest bezpieczny, a każdy tron stoi na fundamencie z kości i popiołu. Jeśli kochacie fantasy z rozmachem, polityczną głębią i bohaterami z krwi i kości – „Ogień i krew. Część 1” jest lekturą obowiązkową. A jeśli myśleliście, że Westeros nie ma już przed wami tajemnic, Martin z uśmiechem pokaże, jak bardzo się myliliście.
Książka „Ogień i krew. Część 1” ukazała się nakładem Wydawnictwa Zysk i S-ka
