Dla mnie to powieść zdecydowanie godna uwagi. I powiem więcej — mogę śmiało dodać, że „Pani Czerwonego Smoka” zasługuje na miano NIK — Najlepszej Interesującej Książki. To jedna z tych pozycji, które nie tylko dobrze się czyta, ale które budują wartość czyt-NIKowej biblioteczki. Takie książki chce się mieć. Takie książki chce się polecać.
Nie każda opowieść kończy się w momencie przewrócenia ostatniej strony. Czasem historia zaczyna wtedy żyć własnym rytmem — wraca w najmniej spodziewanych chwilach, układa się na nowo w głowie, dopowiada emocje, które trudno było uchwycić w trakcie lektury. Są takie światy, do których myśl ucieka jeszcze długo po zamknięciu książki, i bohaterowie, którzy nie pozwalają o sobie zapomnieć, jakby ich losy wciąż toczyły się gdzieś obok nas.
„Pani Czerwonego Smoka” Pawła Stasicy właśnie taka jest. Wciąga stopniowo, niemal niezauważalnie, by po chwili przejąć nad czytelnikiem pełną kontrolę. To nie tylko historia, którą się poznaje — to doświadczenie, w które się wchodzi. Każdy kolejny rozdział odsłania coś więcej, pogłębia napięcie i buduje poczucie, że uczestniczy się w czymś znacznie większym niż tylko fabuła. To literacka podróż, która zaczyna się na pierwszych stronach, ale nie kończy wraz z ostatnią — bo jej echo zostaje w czytelniku na długo.
To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora — i od razu muszę powiedzieć: spotkanie, które zdobyło moje czytelnicze serce. Paweł Stasica nie tylko opowiada historię. On ją buduje z niezwykłą precyzją, wyobraźnią i wyczuciem klimatu. Już od pierwszych rozdziałów widać, że mamy do czynienia z kimś, kto nie idzie na skróty. Kto nie korzysta z gotowych schematów, tylko tworzy własne, odważne i pełne życia.
Punktem wyjścia jest wydarzenie dramatyczne — noc, która zmienia wszystko. Scarlett Blackshield, najemniczka, kobieta twarda i doświadczona, traci wszystko, co miało dla niej znaczenie. I właśnie w tym momencie zaczyna się prawdziwa historia. Nie o smoku. Nie o pościgu. Ale o tym, co zostaje w człowieku, gdy świat, który znał, przestaje istnieć.
Scarlett to bohaterka, której nie da się zaszufladkować. Nie jest ani typową wojowniczką, ani klasyczną „twardzielką z przeszłością”. Jest kimś znacznie bardziej złożonym. Jej decyzje mają ciężar. Jej emocje są prawdziwe. A jej droga — pełna bólu, wątpliwości i momentów, które definiują ją na nowo — wciąga bez reszty. Ale nie byłaby to tak mocna opowieść, gdyby nie towarzyszące jej postacie.
Tajemnicza dziewczynka, która milczy więcej, niż mówi. Półelfi uczony, który szuka prawdy nie tylko w księgach, ale też w świecie, który coraz mniej przypomina to, co znał. Ta trójka tworzy niezwykłą dynamikę — opartą na napięciach, niedopowiedzeniach i powoli budującym się zaufaniu. I gdzieś nad tym wszystkim unosi się on — smok. A właściwie jego cień. Bo Paweł Stasica nie daje czytelnikowi wszystkiego od razu. Nie wykłada kart na stół. Smok w tej historii nie jest tylko bestią. Jest symbolem, zagadką, siłą, która zmienia zasady gry. I właśnie to buduje napięcie — to poczucie, że coś czai się tuż za rogiem, że coś większego dopiero nadchodzi.
Ogromne wrażenie robi świat przedstawiony. To rzeczywistość, w której nauka zaczyna wypierać magię, a polityczne intrygi mają często więcej wspólnego z brutalną walką o władzę niż z jakąkolwiek moralnością. Autor świetnie balansuje między tymi elementami. Nie przytłacza szczegółami, ale daje ich tyle, ile trzeba, by poczuć, że ten świat żyje. Że ma swoje zasady, historię i konsekwencje.
To, co szczególnie mnie zachwyciło, to kunszt tworzenia niepowtarzalnych historii. Naprawdę — w czasach, gdy wiele książek fantasy brzmi podobnie, Stasica robi coś świeżego. Coś, co ma własny rytm, własny klimat i własny sposób opowiadania. Styl, narracja oraz sposób budowania historii zasługują na uznanie. Autor wie, kiedy przyspieszyć, a kiedy zwolnić. Kiedy dać akcję, a kiedy pozwolić wybrzmieć emocjom.
Nie ma tu przypadkowych scen. Każdy fragment coś wnosi. Każda rozmowa, każdy krok bohaterów ma znaczenie. I właśnie to sprawia, że czytelnik nie tylko śledzi wydarzenia, ale zaczyna w nich uczestniczyć. Zaczyna czuć. Zaczyna się zastanawiać.
To nie jest książka, którą się „zalicza”. To książka, którą się przeżywa. Podczas lektury wielokrotnie łapałem się na tym, że nie chcę jej kończyć. Nie dlatego, że akcja jest wolna — wręcz przeciwnie. Ale dlatego, że ten świat, te postacie i ta historia tworzą coś, do czego chce się wracać. Co zostaje w głowie nawet wtedy, gdy odkładasz książkę. I właśnie to jest największa siła tej powieści — jej trwałość. To, że nie znika po przeczytaniu. Że wraca. Że zostawia ślad.
Dla mnie to powieść zdecydowanie godna uwagi. I powiem więcej — mogę śmiało dodać, że „Pani Czerwonego Smoka” zasługuje na miano NIK — Najlepszej Interesującej Książki. To jedna z tych pozycji, które nie tylko dobrze się czyta, ale które budują wartość czyt-NIKowej biblioteczki. Takie książki chce się mieć. Takie książki chce się polecać.
Jeśli miałbym podsumować to jednym zdaniem — Paweł Stasica stworzył historię, która nie kończy się na ostatniej stronie. Historię, która zaczyna żyć w czytelniku. I jeśli pierwszy tom robi takie wrażenie, to naprawdę nie mogę się doczekać, co będzie dalej.
Książka pt. „Pani Czerwonego Smoka” dostępna jest tutaj
