Zdecydowanie „Medea z Wyspy Wisielców” to powieść poruszająca, niepokojąca i głęboko humanistyczna. To historia o kobiecej sile, ale też o kruchości; o pragnieniu miłości, które zderza się z brutalną rzeczywistością. Magda Knedler po raz kolejny udowodniła, że potrafi pisać książki wymagające, a jednocześnie niezwykle wciągające. To lektura, która nie daje łatwej pociechy, ale skłania do refleksji – i właśnie dlatego zostaje w pamięci na długo.
„Medea z Wyspy Wisielców” Magdy Knedler to kolejna książka tej autorki, która mnie zafascynowała – i to nie tylko ze względu na sugestywną fabułę, ale przede wszystkim przez sposób, w jaki pisarka potrafi połączyć historię jednostki z uniwersalnym doświadczeniem ludzkiego cierpienia, samotności i pragnienia miłości. Knedler po raz kolejny udowadnia, że doskonale czuje zarówno realia historyczne, jak i psychologię swoich bohaterów, a jej powieści zostają w czytelniku na długo po odłożeniu książki.
Akcja powieści osadzona jest na Dolnym Śląsku na początku XX wieku – w czasie trudnym, naznaczonym biedą, nierównościami społecznymi i bezwzględną walką o przetrwanie. Główna bohaterka, Mada, to młoda kobieta, która w swoim krótkim życiu doświadczyła więcej zła, niż powinien zaznać ktokolwiek. Głód, nędza, upokorzenia i ciężka praca odcisnęły piętno na jej psychice. Pracując jako służąca i później jako krawcowa, była traktowana jak przedmiot – pozbawiona głosu, prawa do sprzeciwu, marzeń. Przyznam szczerze, że autorka zaimponowała mi niezwykłością sugestywnego pokazania, jak bardzo system społeczny tamtych czasów odbierał kobietom godność i sprawczość, szczególnie tym najbiedniejszym. Propozycja pracy u zamożnego Andreasa Schwietza wydaje się dla Mady wybawieniem. Dom na jednej z wysp Jeziora Sławskiego jawi się początkowo jako obietnica stabilizacji i bezpieczeństwa. Szybko jednak okazuje się, że odcięcie od świata staje się pułapką. Wyspa – piękna, a zarazem ponura – to przestrzeń izolacji, lęku i narastającego napięcia, która doskonale oddaje psychiczny stan Mady.
Zdecydowanie na uwagę zasługuje fakt, że autorka w mistrzowskim stylu buduje atmosferę klaustrofobii i niepokoju, sprawiając, że czytelnik niemal fizycznie odczuwa ciężar samotności bohaterki. Postać Andreasa Schwietza została wykreowana z dużą subtelnością. To nie jest jednowymiarowy czarny charakter, lecz człowiek owładnięty obsesją, pragnieniem kontroli i zazdrością. Jego zainteresowanie Madą z każdą stroną staje się coraz bardziej niepokojące. Magda Knedler bardzo wyraźnie zarysowała mechanizm władzy i dominacji – cichy, stopniowy, tym bardziej przerażający, że pozbawiony otwartej przemocy, a oparty na psychicznej presji i uzależnieniu. Pojawienie się Johanna, nowego ogrodnika, wprowadza do powieści promień nadziei. Jest on przeciwnością dla Andreasa – uosabia spokój, empatię i zwykłą ludzką życzliwość. Relacja Mady i Johanna rozwija się powoli, nieśpiesznie, bez taniego romantyzmu. To raczej delikatne poszukiwanie oparcia w drugim człowieku, próba uwierzenia, że miłość – nawet w tak trudnych warunkach – jest jeszcze możliwa.
To, co warto podkreślić, to fakt, że Magda Knedler bardzo realistycznie pokazuje, jak trauma i lęk utrudniają bliskość, jak trudno zaufać, gdy całe życie było się krzywdzonym. Autorka na kartach powieści „Medea z Wyspy Wisielców” zadaje trudne pytania o winę, odpowiedzialność i moralność, nie dając prostych odpowiedzi. Język powieści jest piękny, oszczędny, a jednocześnie bardzo sugestywny. Pisarka unika patosu, dzięki czemu emocje wybrzmiewają jeszcze mocniej. Opisy przyrody, jeziora, wyspy i domu Schwietza tworzą niezwykle plastyczne tło dla wydarzeń, podkreślając ich symboliczny wymiar. Dolny Śląsk nie jest tu tylko miejscem akcji, ale przestrzenią naznaczoną historią, tajemnicą i mrokiem.
Zdecydowanie „Medea z Wyspy Wisielców” to powieść poruszająca, niepokojąca i głęboko humanistyczna. To historia o kobiecej sile, ale też o kruchości; o pragnieniu miłości, które zderza się z brutalną rzeczywistością. Magda Knedler po raz kolejny udowodniła, że potrafi pisać książki wymagające, a jednocześnie niezwykle wciągające. To lektura, która nie daje łatwej pociechy, ale skłania do refleksji – i właśnie dlatego zostaje w pamięci na długo.
Książka pt. „Medea z Wyspy Wisielców” ukazała się nakładem Wydawnictwa Zwierciadło
