Katarzyna Maludy pisze w sposób niezwykle subtelny. Nie epatuje patosem, nie moralizuje. Pozwala historii płynąć. A czytelnik płynie razem z nią – przez Warszawę, Lwów, front, szpitale i serca bohaterów. Dla mnie „Dwie siostry” to książka kompletna. Wciągająca, poruszająca, mądra. Zdecydowanie zasługuje na tytuł NIK – Najlepszej Interesującej Książki. Jeśli kochacie powieści, które łączą historię z emocjami, które nie boją się trudnych tematów i zostają z czytelnikiem na długo – ten tom „Sagi warszawskiej” jest obowiązkowy.
Po niektóre tytuły sięga się z pełnym zaufaniem. Bez wahania, bez sprawdzania opinii, z wewnętrznym spokojem, że autor poprowadzi nas przez emocje, historię i ludzkie losy tak, że zostaną z nami na długo. „Dwie siostry”, siódmy tom „Sagi warszawskiej” Katarzyny Maludy, idealnie wpisują się w to doświadczenie. Piszę to z pełną odpowiedzialnością — to moje kolejne spotkanie z twórczością autorki, która potrafi dotknąć najczulszych strun emocji i oddać historyczne tło w sposób subtelny, a jednocześnie boleśnie prawdziwy.
Przyznam szczerze, że już od pierwszych stron poczułem, że to nie będzie „tylko” powieść obyczajowo-historyczna. To będzie opowieść o ludziach rzuconych w sam środek wielkich wydarzeń, którzy muszą żyć, kochać, wybierać i tracić – dokładnie tak, jak robili to nasi przodkowie w jednym z najtrudniejszych momentów historii Polski. Joanna i Odetta Demelówny – dwie siostry, dwa światy. Jedna twardo stąpa po ziemi, lekarka z poczuciem obowiązku wpisanym w każdy gest. Druga – romantyczna dusza, studentka ASP, dziewczyna głodna życia, przygód i uczuć.
Katarzyna Maludy nie przeciwstawia ich sobie na siłę. Ona pozwala im być sobą. Z wadami, z emocjami, z decyzjami, które czasem bolą. I właśnie w tym tkwi siła tej historii. W tle – mężczyźni, którzy nie są tylko „romantycznym dodatkiem”. Stefan Suchecki, młody lekarz, oraz Maks Szeptycki, pilot o spojrzeniu, od którego szybciej bije serce. Ale to nie są papierowe postacie. To ludzie prawdziwi - z krwi i kości, uwikłani w czasy, które nie pozwalają na proste wybory.
Warto zaznaczyć, że Katarzyna Maludy prowadzi ich losy z ogromną uważnością, nie spieszy się, daje przestrzeń na emocje i konsekwencje. Bez wątpienia mocnym atutem „Dwóch sióstr” jest tło historyczne. Odzyskująca niepodległość Polska, Warszawa pełna nadziei, ale i lęku. Powrót Józefa Piłsudskiego, napięcie polityczne, widmo wojny z bolszewicką Rosją. To wszystko nie jest tylko dekoracją. Historia żyje tu razem z bohaterami. Oddycha tym samym rytmem. Czuć niepokój, niepewność jutra, ale też ogromną determinację ludzi, którzy chcą zbudować coś nowego na gruzach starego świata.
Szczególnie poruszyły mnie fragmenty związane z codziennością wojny. To obrazy, które stają przed oczami. Do tego dochodzi jeszcze hiszpanka, epidemia, która zbiera swoje żniwo, i nowa nadzieja – aspiryna, symbol postępu i walki o ludzkie życie. Takie detale sprawiają, że ta książka jest niezwykle autentyczna.
Największą siłą tej powieści są jednak emocje. Miłość – wielka, tragiczna, czasem nie w porę. Pomyłki, których nie da się cofnąć. Szczęście, które przychodzi wtedy, gdy najmniej się go spodziewamy. Czytając, wielokrotnie łapałem się na tym, że odkładam książkę tylko po to, by na chwilę złapać oddech. Bo niektóre sceny poruszają najczulsze włókna emocji. Inne – dają ciepło. Wszystkie zostają w głowie.
Katarzyna Maludy pisze w sposób niezwykle subtelny. Nie epatuje patosem, nie moralizuje. Pozwala historii płynąć. A czytelnik płynie razem z nią – przez Warszawę, Lwów, front, szpitale i serca bohaterów. Dla mnie „Dwie siostry” to książka kompletna. Wciągająca, poruszająca, mądra. Zdecydowanie zasługuje na tytuł NIK – Najlepszej Interesującej Książki. Jeśli kochacie powieści, które łączą historię z emocjami, które nie boją się trudnych tematów i zostają z czytelnikiem na długo – ten tom „Sagi warszawskiej” jest obowiązkowy. Zresztą koniecznie sięgnijcie po wszystkie części tego cyklu. Polecam z pełnym przekonaniem.
Książka pt. "Dwie siostry" ukazała się nakładem Wydawnictwa Replika
