Zachwycił mnie kunszt tworzenia niepowtarzalnych historii. To nie jest książka, którą można porównać do dziesiątek innych na rynku. Ona ma swój charakter, swój rytm, swoją duszę. I właśnie dlatego tak mocno zapada w pamięć. To jedna z tych opowieści, które zostają w czytelniczej psychice – wracają w myślach, prowokują do refleksji, nie pozwalają o sobie zapomnieć.
Nie każda historia kończy się wraz z ostatnią stroną. Niektóre zostają – w myślach, w emocjach, w tym cichym miejscu, gdzie literatura spotyka się z czymś bardzo osobistym. To właśnie tam trafia „Luna Moth” autorstwa Matta Childeisa. Ta powieść nie daje się zamknąć w prostych ramach ani sprowadzić do jednorazowej przygody czytelniczej. Ona powoli wnika pod skórę, rozgaszcza się w wyobraźni i zostawia ślad, którego nie sposób zignorować.
Już od pierwszych stron czuć, że nie będzie to zwykła opowieść. Jest w niej coś hipnotyzującego – coś, co przyciąga i jednocześnie budzi lekki niepokój. To historia, która nie tylko prowadzi czytelnika przez kolejne wydarzenia, ale też zmusza do zatrzymania się i spojrzenia głębiej. I właśnie w tym tkwi jej siła – w umiejętności oddziaływania nie tylko na wyobraźnię, ale i na emocje.
To moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, ale już teraz wiem, że nie ostatnie. Matt Childeis zdobył moje czytelnicze serce i zaimponował kreatywnością pisarską, jakiej naprawdę się nie zapomina. Bo to, co zrobił z tą historią, to coś więcej niż opowieść – to literacka podróż, która zostaje w głowie i pod skórą na długo po zamknięciu książki.
Raspael – były anioł, który dziś pije karmelowe latte i spaceruje po cmentarzach – to bohater, jakiego się nie zapomina. Już sam ten kontrast między sacrum a profanum działa na wyobraźnię. A kiedy dochodzi do tego jego mroczna, niepokojąca natura, która budzi się w obecności zła, robi się naprawdę intrygująco. Motyw przemiany w ćmę mógłby wydawać się ryzykowny, a jednak autor wykorzystuje go w sposób absolutnie hipnotyzujący. To nie jest tani efekt – to symbol, który niesie znaczenie, emocje i klimat.
Największą siłą tej powieści jest kreatywność autora. Matt Childeis stworzył świat, który nie tylko wciąga, ale też zaskakuje na każdym kroku. Nie idzie utartymi ścieżkami fantasy, nie powiela schematów. Zamiast tego buduje coś własnego – mrocznego, nieoczywistego i pełnego niuansów. Odkrywanie tej historii to czysta przyjemność. Każda kolejna strona odsłania nowe warstwy, nowe pytania, nowe wątpliwości. To trochę jak spacer po labiryncie – nie wiesz, dokąd dojdziesz, ale nie chcesz przestać iść. Relacja Raspaela z wampirzycą to kolejny element, który zasługuje na uwagę. Nie jest to banalny romans ani prosty konflikt. To napięcie, które pulsuje gdzieś między fascynacją a odrzuceniem, między pragnieniem a lękiem. Ich interakcje są pełne emocji, niedopowiedzeń i wewnętrznych rozdarć. I właśnie to sprawia, że chce się śledzić ich losy jeszcze uważniej.
Warto podkreślić, że „Luna Moth” to nie tylko historia o walce dobra ze złem. To opowieść o tożsamości. O tym, kim jesteśmy, kiedy zdejmiemy wszystkie maski. O wyborach, które definiują nas bardziej niż przeszłość. Raspael nie jest jednoznaczny – i to jego największa siła. Czy jest wybawicielem? Mordercą? A może tylko cieniem tego, kim kiedyś był? Autor nie daje prostych odpowiedzi, ale właśnie dzięki temu zmusza do myślenia.
Styl pisarski Matta Childeisa zrobił na mnie ogromne wrażenie. Narracja jest płynna, momentami wręcz poetycka, a jednocześnie nieprzekombinowana. Autor potrafi budować napięcie, operować klimatem i prowadzić czytelnika przez historię w sposób naturalny, ale jednocześnie pełen wyrazu. Nie ma tu zbędnych słów – każde zdanie ma znaczenie, każda scena coś wnosi.
Zachwycił mnie kunszt tworzenia niepowtarzalnych historii. To nie jest książka, którą można porównać do dziesiątek innych na rynku. Ona ma swój charakter, swój rytm, swoją duszę. I właśnie dlatego tak mocno zapada w pamięć. To jedna z tych opowieści, które zostają w czytelniczej psychice – wracają w myślach, prowokują do refleksji, nie pozwalają o sobie zapomnieć.
Pragnę również docenić atmosferę, jaką autor buduje wokół całej historii. Jest w niej coś niepokojącego, coś magnetycznego. Czuć mrok, ale nie jest to mrok przytłaczający – raczej taki, który przyciąga, jak światło przyciąga ćmy. To klimat, który otula czytelnika i sprawia, że trudno się oderwać.
Dla mnie to powieść zdecydowanie godna uwagi. Taka, która wyróżnia się na tle innych i daje coś więcej niż tylko chwilową rozrywkę. To książka, która angażuje emocjonalnie i intelektualnie, która zostawia ślad. Dlatego też bez wahania mogę powiedzieć, że „Luna Moth” zasługuje na miano NIK – Najlepszej Interesującej Książki. To tytuł, który z dumą dodaję do swojej czyt-NIKowej biblioteczki. Bo takich historii się nie zapomina. Takie historie się przeżywa.
Jeśli szukasz książki, która zabierze Cię w nietypową podróż, zmusi do refleksji i jednocześnie dostarczy emocji – sięgnij po „Luna Moth”. Tylko uważaj… bo kiedy raz wpadniesz w ten świat, możesz już nie chcieć z niego wracać.
Książka „Luna Moth” ukazała się nakładem Wydawnictwa Novae Res
